De nederlandse versie van “from Bethlehem to Calvary” (“van Bethlehem tot Gogotha, de inwijdingen van Jezus” uitgeverij Synthese) kan ik hier niet plaatsen, helaas.
klik HIER om online “from Bethlehem to Cavalry” te lezen
hieronder volgen enkele citaten uit het voorwoord en het hoofdstuk over de eerste inwijding, de “tweede geboorte”
”De vijf inwijdingen van Jezus tijdens zijn leven op aarde in Palestina, noemen we geboorte, doop, verheerlijking, kruisiging, opstanding en hemelvaart. Wij volgen hem via deze vijf stadia op zijn weg van Bethlehem naar Golgotha.
De vijf inwijdingen hebben in de realiteit plaats, maar daarnaast hebben ze een symbolische betekenis. Ze zijn wegwijzers op ons pad en verbeelden de vijf stadia van de ziel tijdens zijn spirituele reis en zijn van onschatbare waarde voor hen die zich tegenover dezelfde vijfvoudige ervaring zien geplaatst.”
~~~~
“Dit is het onderwerp van dit boek, daar het zich bezig houdt met de feiten van het Evangelieverhaal, die vijfvoudige samenhangende mythe die ons de openbaring leert van de goddelijkheid in de persoon van Jezus Christus en die eeuwig waarheid blijft, in de kosmische zin, in de historische zin en in haar praktische toepassing op de enkeling. Deze mythe is in vijf grote episoden verdeeld
1. De geboorte in Bethlehem.
2. De doop in de Jordaan.
3. De verheerlijking op de berg Karmel.
4. De kruisiging op Golgotha.
5. De opstanding en de hemelvaart.
~~~~
“Het is van belang erop te wijzen dat andere leringen behalve het Christendom de nadruk hebben gelegd op deze vijf belangrijke crises die plaats grijpen, indien dit wordt wenselijk geacht, in het leven van die menselijke wezens die zich baseren op hun wezenlijke goddelijkheid. Zowel de Hindoelering als het Boeddhistisch geloof hebben er de nadruk op gelegd als zijnde evolutionaire crises waaraan we op den duur niet kunnen ontkomen; een juist begrip van de interrelatie tussen deze grote wereldgodsdiensten kan tenslotte leiden tot een beter begrip van hen alle. De religie van de Boeddha, ofschoon voorafgaande aan die van de Christus, drukt dezelfde fundamentele waarheden uit, alhoewel de bewoording ervan anders is, hetgeen ons echter kan helpen om tot een ruimere vertolking te komen van het Christendom.
‘Het Boeddhisme en het Christendom vinden hun oorsprong in twee geïnspireerde momenten in de geschiedenis: het leven van de Boeddha en het leven van de Christus. De Boeddha gaf zijn leerstellingen teneinde de wereld te verlichten; Christus gaf zijn leven.’ (Godsdienst in de maak, door A.N. Whitehead, blz. 55).
Ook de lering van Lao Tze kan hetzelfde doel dienen. Godsdienst moet tenslotte een samenstelling zijn, genomen uit vele bronnen en samen gesteld uit vele waarheden. Toch is het logisch om te vinden dat, indien men thans een geloof voor het kiezen had, men het Christendom zou kunnen kiezen en wel om de volgende reden: het centrale levensprobleem bestaat in het verwerven van onze goddelijkheid en ze tot uitdrukking te brengen. In het leven van Christus hebben we het meest complete en volmaakte voorbeeld van goddelijkheid die met succes geleefd werd op aarde, geleefd zoals de meesten van ons moeten leven, niet in afzondering, maar midden in het getij van storm en spanning.”
~~~~
“De vierde gebeurtenis bijvoorbeeld in het leven van Christus, de Kruisiging, vindt zijn parallel in de vierde inwijding van de Oosterse lering die de Grote Verzaking wordt genoemd. Er is een inwijding, die in de Boeddhistische terminologie “het zich in de stroom begeven” wordt genoemd en in het leven van Jezus is er een episode die wij de “doop in de Jordaan” noemen. De geschiedenis van de geboorte van Christus in Bethlehem kan men in praktisch elk onderdeel terugvinden in de levens van vroegere boodschappers van God. Deze bewezen feiten moesten ons tot de erkenning brengen dat ofschoon er vele boodschappers zijn, er toch maar één Boodschap is. Deze erkenning doet echter niets af aan de ongeëvenaarde taak van Christus en de unieke functie die Hij kwam vervullen.”
~~~~
“Er zijn altijd tempels, mysteriën en heilige plaatsen geweest waar de ware aspirant kon vinden wat hij zocht alsook de nodige instructies aangaande de te volgen weg. De profeet uit de oudheid zei:
‘Er zal een verheven baan en een weg zijn, welke de heilige weg zal worden genoemd; de onreine zal er niet doorgaan, maar hij zal voor deze zijn; die deze weg wandelt, zelfs de dwazen zullen niet dwalen’.
Het is een weg die leidt van buiten naar binnen. Hij onthult stap voor stap het verborgen leven dat door iedere vorm en elk symbool wordt versluiert. Hij schrijft zekere opgaven voor aan de aspirant, die hem tot begrijpen voeren en brengt een alomvattendheid en wijsheid tot stand die aan zijn diepst gevoelde behoefte tegemoetkomen. Hij gaat van het stadium van onderzoeken over naar wat de Tibetaan “directe kennis” noemt. Op dat pad maken visie en hoop plaats voor verwerkelijking. Inwijding na inwijding wordt ondergaan, waarvan een ieder de ingewijde nader brengt tot het doel van complete eenheid.”
~~~~
Christus geeft ons een duidelijk beeld van het gehele gebeuren in Zijn eigen levensgeschiedenis, opgetrokken rond die grote inwijdingen die ons universeel erfdeel zijn en de heerlijke (en voor velen) de onmiddellijke gelegenheid. Deze zijn:
1. De geboorte in Bethlehem, waarvan Christus tot Nicodemus zei ‘Tenzij een mens opnieuw wordt geboren, kan hij het koninkrijk Gods niet zien’ (Joh. III,3).
2. De doop in de Jordaan. Dit is de doop waarop Johannes de Doper zinspeelt waar hij zegt dat de doop van de Heilige Geest en van vuur ons door Christus moet worden toegediend (Matth. III,11).
3. De Verheerlijking. Daar wordt voor de eerste maal volmaaktheid getoond en daar is de goddelijke mogelijkheid van zulk een volmaaktheid bewezen aan de apostelen. Het gebod is tot ons gekomen: ‘Weest gij dus volmaakt zoals uw Vader Die in de hemel is, volmaakt is’ (Matth. V,48).
4. De Kruisiging. Dat wordt de grote verzaking genoemd in het Oosten, met haar lering over opoffering en haar roep tot de dood van de lagere aard. Dit was de lering die Paulus kende en het doel waarnaar hij streefde. ‘Ik sterf dagelijks’, zei hij, want slechts als men alle dag het sterven in de praktijk brengt kan de uiteindelijke dood ontmoet en verdragen worden.
5. De Opstanding en Hemelvaart, de slotoverwinning die de ingewijde in de gelegenheid stelt te zingen en de betekenis te kennen van de woorden: ‘Dood, waar is uw prikkel? Hel, waar is uw overwinning?’
Deze zijn de vijf grote dramatische gebeurtenissen van de mysteriën. Dit zijn de inwijdingen waardoorheen vroeger of later alle mensen moeten gaan.”
~~~~
“De ziel van de mens bevindt zich voor de poorten van openbaring en hij moet leren dat deze openbaring door hemzelf zal komen. De mens, een ziel in incarnatie, staat op het punt een stap vooruit te doen die de eerste van die grote ontplooiingen tot stand zal brengen, die we “de nieuwe geboorte” noemen. Als dat eenmaal is geschied, zal het leven van het Christuskind toenemen en zal de in werking gezette stuwkracht hem verder voeren op die Weg die leidt van de ene hoogte van bereiken tot de volgende, totdat hij zelf een verlichte Lichtdrager wordt die voor anderen de weg kan verlichten.”
~~~~
“Een ingewijde is niet alleen maar een goed mens. De wereld is vol van goede mensen die waarschijnlijk nog lang geen ingewijden zullen zijn. Ook is een ingewijde geen goedbedoelende toegewijde. Hij is iemand die een gezond intellectueel begrip heeft toegevoegd aan de fundamentele voorwaarden van een gezond moreel karakter en toewijding. Door discipline heeft hij zijn lagere aard, de persoonlijkheid, gecoördineerd, zodat hij ‘een vat is, bekwaam tot gebruik des Heren’ (II Tim. II,21), d.w.z. zijn eigen ziel. Hij weet dat hij zich beweegt in een wereld van illusie, maar oefent zich tegelijkertijd in het licht van zijn ziel te gaan in het besef dat hij zich, door dienst aan zijn medemens en door het vergeten van het lagere zelf, voorbereidt om voor de poort van inwijding te staan. Op dat pad ontmoet hij diegenen die, juist als hijzelf, leren burgers van het koninkrijk te worden.”
~~~~
“De geleidelijke openbaring van het Plan en de dienst daaraan gaat samen met het inwijdingsproces. De enkeling leert zijn leven te onderwerpen aan de Wil van de Vader en, zoals Christus, de dienaar te worden van die Wil. Het inwijdingsproces zelf is slechts een deel van het algemene plan voor het ras en de paden van discipelschap en van inwijding zijn slechts de laatste stadia van het pad van evolutie. De vroegere stappen op het pad betreffen menselijk leven en ervaring, doch de laatste stadia, na de nieuwe geboorte, hebben betrekking op geestelijke ontplooiing.”
~~~~
“Terwijl we vanaf een te grote afstand naar Christus opkeken, hebben we ons zo beziggehouden met wat Hij heeft bereikt, dat onze eigen individuele rol die we uiteindelijk onvermijdelijk moeten vervullen, is vergeten. We hebben Hem al het werk laten doen. We hebben getracht Hem na te doen, maar dat wil Hij niet. Hij tracht ons er toe te brengen aan Hem, aan onszelf en aan de wereld te bewijzen, dat de goddelijkheid, die in Hem is, ook in ons aanwezig is. We moeten ontdekken, dat we kunnen zijn zoals Hij is, omdat we Hem gezien hebben. Hij heeft eindeloos geloof in ons gehad en in het feit, dat ‘we allen kinderen Gods’ zijn, omdat ‘onze Vader één is’ en Zijn roep gaat naar ons uit om het pad van heiligheid te betreden en om de volmaaktheid te bereiken waartoe Zijn leven ons uitdaagt en waarvoor Hij ons opdraagt te werken.”
~~~~
“Deze nieuwe geboorte is geen mystieke droom, noch is het een liefelijk visioen van iets dat mogelijk doch niet waarschijnlijk is. Het is niet slechts een symbolische uitdrukking van een of ander einddoel, dat in de verre toekomst voor ons ligt of in een andere bestaansvorm en een eventuele hemel, die men kan bereiken als men terugvalt in een geloof zonder te denken en in een blindelings aannemen van alles wat de theologie ons kan vertellen. Betrekkelijk makkelijk om te geloven, dat is de weg van de minste weerstand voor de meerderheid. Het is moeilijk om zijn weg door te vechten tot aan dat stadium van ondervinding, waar het goddelijk programma voor de mens duidelijk wordt en de mogelijkheden die Christus voor ons op dramatische wijze uitbeeldde tot iets worden dat ons geen rust meer laat totdat we het omgezet hebben in persoonlijke ervaring door het experiment van inwijding. De nieuwe geboorte is een even natuurlijk gebeuren en evenzeer het gevolg van het evolutieproces als de geboorte van een kind in de wereld van het stoffelijk leven.”
~~~~
“Hoe kan deze waarheid van de ziel en de nieuwe geboorte worden ervaren, op zulk een eenvoudige en praktische manier, dat haar bedoeling kan blijken en ons dus in staat stellen om te doen wat we moeten doen? Misschien door de volgende verklaringen:
1. Verborgen in elk menselijk wezen is het geïncarneerde Woord, de vlees geworden Zoon Gods. Dit is Christus in ons, de hoop der heerlijkheid, doch tot nu toe slechts een hoop voor de massa. Christus is nog niet geopenbaard. Hij is verborgen en versluierd door de vorm. Maria wordt gezien, niet de Christus.
2. Naarmate het wiel des levens (de Galilea-ervaring) ons van de ene les tot de andere voert, komen we steeds dichter bij de inwonende werkelijkheid en de verborgen godheid. Maar het Christuskind is nog steeds verborgen in de schoot van de vorm.
3. Te gelegener tijd wordt de persoonlijkheid, stoffelijk, emotioneel en mentaal, samengebracht tot één levend geheel. De Maagd Maria is gereed geboorte te geven aan haar Zoon.
4. De lange reis komt tot een einde en het verborgen Christuskind wordt geboren bij de eerste inwijding.
We worden opgeroepen tot de nieuwe geboorte. Onze persoonlijkheden wemelen nu van de mogelijkheden. Ons uur is genaderd. De menselijke ziel moet de opwekking horen van de Christusziel en beseffen, dat ‘Maria gezegend is, niet omdat ze Christus lichamelijk droeg, maar omdat ze Hem geestelijk droeg en hierin kan iedereen worden zoals zij’ (Eckhart).”